به نام کوچک فرزندانم

نبض تبخال های گوشه ی لب تمام خرگوش های فراریدر خواب آشفته روباهی میزندکه همیشه درتعقیب و گریز شبانه ی درون خوابنفس کم میاوردهمان روباه مشوشی که درون جنگل فریادمیزددوستت دارمآنقدرکه دنباله گوشهای درازت آخرین چرت کوتاه بعدازظهرم را تکه وپاره کردنفسم خوابم که جاآمدبازی راادامه میدهیمچه درون خواب چه بادهان خونی دربیداری. . . نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم آذر ۱۴۰۲ساعت 8:36 توسط رضا پیر حیاتی| به نام کوچک فرزندانم...

ازکنارساعات خاص گذشتن مقدور است امابانهنگی ازآهن درون سینه نهنگی ازآهن که پتوی پیرزنی دگوری رادورخود پیچیده پتویی که ازفشارهرحادثه سخت بوی شاش میگیرد فشارحادثه برروی دوش پیرزن دگوری که من باشم آنقدرزیاداست آنقدرزیادکه ادرارازدیواره مثانه سرریزکرده به درون ران پای چپ خواهد ریخت و من همیشه پای چپم لنگ میزند ومن همیشه پای چپم را مثل قمقمه سنگین ادرار دنبال خودم میکشم بااینکه نهنگی ازآهن درون سینه دارم وپتویی دورتنم پیچیده که بوی نا میدهد این حادثه ادامه خواهدداشت درست تا لحظه ای که گرمای حادثه آب درون ادرارراخشک کرده و نمک بجای مانده از ادرار حادثه ار درزی یا سوراخی بپاشددرون چشمم و کورم کندتاریکی دنیامهم نیست همینکه لنگ نمی زنم همینکه در تابستان پتویی دور تنم پیچیده نیست اصلا همینکه دیگرمجبورنیستم نهنگی آهنی را باهرنفس درون سینه ام بالا و پایین کنم به تمام تاریکی ها میارزد تازه میشوم شبیه هزاران نفری که چشمان تاریکشان بوی ادرار میدهد .... نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم آذر ۱۴۰۲ساعت 18:53 توسط رضا پیر حیاتی| به نام کوچک فرزندانم...

نوشته شده در سه شنبه پنجم دی ۱۴۰۲ساعت 13:27 توسط رضا پیر حیاتی|

به نام کوچک فرزندانم...